Zapalenie rogówki (keratitis) to poważna choroba oczu, stanowiąca jedną z głównych przyczyn ślepoty na świecie. Jej etiologia obejmuje infekcje bakteryjne, wirusowe, grzybicze oraz pierwotniakowe. Do głównych czynników ryzyka należą urazy oka, noszenie soczewek kontaktowych oraz immunosupresja. Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej oraz analizie mikrobiologicznej wymazów lub zeskrobin z rogówki, które pozwalają na identyfikację patogenów. Coraz większe znaczenie w ocenie zmian zapalnych mają nowoczesne metody obrazowania, w szczególności mikroskopia konfokalna oraz optyczna koherentna tomografia przedniego odcinka oka. Technologie te umożliwiają dokładną ocenę struktury rogówki oraz precyzyjną lokalizację i określenie głębokość zmian zapalnych, co jest istotne w procesie diagnostycznym.
Bakteryjne zapalenie rogówki, wywołane przez takie patogeny, jak: Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa czy Moraxella spp., wymaga szybkiej interwencji farmakologicznej. W artykule omówiono dwa przypadki kliniczne – zakażenie Moraxella lacunata, skutecznie leczone lewofloksacyną oraz poważne zakażenie Pseudomonas aeruginosa z koinfekcją Acanthamoeba spp., które wymagało długotrwałej terapii przeciwdrobnoustrojowej.
W pracy przedstawiono również przypadki wirusowego zapalenia rogówki, wywołanego przez HSV-1 oraz pełzakowego zapalenia rogówki spowodowanego przez Acanthamoeba spp. Nabłonkową postać wirusowego zapalenia rogówki rozpoznaje się na podstawie charakterystycznych drzewkowatych ubytków nabłonka, a leczenie opiera się na miejscowych lekach przeciwwirusowych. Z kolei pełzakowe zapalenie rogówki, które stanowi poważne wyzwanie diagnostyczne, wymaga długotrwałej terapii z użyciem biguanidów i diamidyn. Wczesna diagnoza oraz odpowiednie leczenie są kluczowe dla uniknięcia powi-kłań i zachowania widzenia.
